بیست و نه بیت سحری حافظ  تقدیم به سحرخیزان عزیز 

1 : ای نسیم سحر آرامگه یار کجاست              منزل آن مه عاشق کش عیار کجاست

2 : ای نسیم سحری خاک در یار بیار               که کند حافظ از آن دیده دل نورانی

3 : از دست برده بود خمار غمم سحر              دولت مساعد آمد و می در پیاله بود

4 : به خدا که جرعه ای ده تو به حافظ سحر خیز   که دعای صبحگاهی اثری کند شما را

5 : به عزم توبه سحر گفتم استخاره کنم              بهار توبه شکن می رسد چه چاره کنم

6 : بر طرف گلشنم گذر افتاد وقت صبحح           آن دم که کار مرغ سحرآه و ناله بود

7 : به کوی میکده یارب سحر چه مشغله بود         که جوش شاهد وساقی و شمع و مشعله بود

8 : به فلک می رود آه فلک از سینه من               تو همی بر نکنی دیده ز خواب سحری

9 : با صبا در چمن لاله سحر می گفتم                 که شهیدان که اند این همه خونین کفنان

10 : پیر میخانه سحر جام جهان بینم داد               و اندر آن آینه از حسن تو کرد آگاهم  

 11 : چه مبارک سحری بود و چه فرخنده شبی       آن شب قدر که این تازه براتم دادند

12 : خوشم آمد که سحر خسرو خاور می گفت         با همه پادشهی بنده توران شاهم

13: خنده و گریه عشاق ز جایی دگر است          می سرایم به شب و وقت سحر می مویم

14: دوش وقت سحر از غصه نجاتم دادند         و اندر آن ظلمت شب آب حیاتم دادند

15: دعای صبح و آه شب کلید گنج مقصود است /بدین راه و روش می رو که با دلدار پیوندی

16 : سحر با باد می گفتم حدیث آرزومندی     خطاب آمد که واثق شو به الطاف خداوندی

17 : سحرم دولت بیدار به بالین آمد         گفت برخیز که آن خسرو شیرین آمد

18 : سحر بلبل حکایت با صبا کرد          که عشق روی گل با ما چها کرد

19 : سحر کرشمه چشمت به خواب می دیدم        زهی مراتب خوابی که به ز بیداری است

20 : سحر به بوی گلستان دمی شدم در باغ          که تا چو بلبل بی دل کنم علاج دماغ

21 : سحر چون خسرو خاور علم بر کوهساران زد / به دست مرحمت یارم در امیدواران زد

22 : سحرم هاتف میخانه به دولت خواهی         گفت باز آی که دیرینه این درگاهی

23 : سحر سرشک روانم سر خرابی داشت         اگر نه خون جگر می گرفت دامن چشم

24 : سحر به طرف چمن می شنیدم از بلبل         نوای حافظ خوش لهجه غزل خوانش

25 : سوز دل ، اشک روان ، آه سحر ، ناله شب        این همه از نظر لطف شما می بینم

26 : صبا وقت سحر بویی ز زلف یار می آور     دل شوریده ما را به بو در کار می آورد

27 : گریه شام و سحر ، شکر که ضایع نگش   قطره باران ما گوهر یک دانه شد

28 : محراب ابرویت بنما تا سحرگهی       دست دعا بر آرم و در گردن آرمت

29 :ما درس سحر در ره میخانه نهادیم                              محصول دعا در ره جانانه نهادیم